‘Mijn droom: werken op een camping’

november 25, 2011

Tot zijn achttiende stond André Kortbeek (Amsterdam, 1960) met zijn ouders op camping Bakkum. Sinds april is hij terug: als campingmanager én kampeerder. Een interview.

‘Mijn ouders waren echte kampeerders. U voelt het misschien al aankomen: zij kampeerden op camping Bakkum. Na mijn geboorte zijn zij vrij snel (als ik de familiefoto’s bekijk) weer naar Bakkum gegaan. Tot mijn achttiende heb ik het geluk gehad er vele weekenden en vakanties door te mogen brengen. Een jeugd die ik iedereen gun: vrijheid en blijheid. Menig uurtje heb ik doorgebracht in de Pan (openlucht theater) en op het vliegerveld bij ome Barend en ome Willem. Dagelijks voetballen en naar het strand met vrienden. Dierbare herinneringen.

Manager André Kortbeek staat ook op Bakkum

Mijn huidige hobby is vooral kijken naar het voetbal van mijn zoon en de Eredivisie (vooral een bepaalde club). Mijn vakantie-
bestemmingen stonden/staan vaak in het teken van kamperen (in de zomer) en skiën (in de winter). Met het gezin heerlijk ontspannen en samen zijn. Iets wat niet snel zal veranderen in de toekomst.

Op eerste kerstdag in 2010 zag ik de vacature voor een manager camping Bakkum op de website. Toen kreeg ik direct de kriebels en riep het luid en duidelijk naar mijn vrouw en zoon. Zij schreeuwden het uit: DOEN, DOEN. Dit riepen zij omdat ik al enkele jaren mijn droom uit in de familie: eens wil ik op een camping werken. Toeval of niet, maar dit was mijn kans. Ik ben ervoor gegaan. Van de financiële naar de recreatie- en toerismebranche. Is dat niet een wereld van verschil? Jazeker, een wereld van verschil met raakvlakken. Een heel belangrijk raakvlak is mensen. De mensen waar je het mee klaart en de gasten die je een onvergetelijke vakantietijd wenst.

Afgelopen maanden waren geweldig en soms ook minder. Ik heb veel leuke en interessante mensen ontmoet. Zo zijn er de leden van de Kampeervereniging Bakkum (KVB), de campinggasten, de winkeliers, de vrijwilligers, de boswachters van het Noordhollands Duinreservaat, waterleidingbedrijf PWN, gemeente, brandweer en de leveranciers. Vooral het team van camping Bakkum, wil ik apart benoemen. Stuk voor stuk gemotiveerde mensen, klaar om het de gast naar de zin te maken. Het mindere van afgelopen jaar kunt u wel raden: het weer. Maar ondanks het weer heb ik velen zien lachen en plezier maken, want op Bakkum schijnt altijd de “zon”.

Dat heb ik zelf mogen ervaren dit seizoen. Wij verblijven namelijk ook op de camping in onze “sleurhut” om te genieten en te relaxen in de natuur. Deze plaats hebben we bemachtigd op de beroemde dag in februari 2011, waarbij tientallen lange tijd in de rij staan om een vrijgekomen plek te krijgen. Met nummer 23 in de rij kregen we onze eerste keuze, grandioos. Een goed vervolg op 2010 waarin we voor het eerst weer een halfseizoenplaats probeerden en dat voelde toen meteen als thuiskomen.

Als jongetje op camping Bakkum

Kamp Bakkum heet nu Kennemer Duincamping Bakkum. De Apenlaan heet nu Dennenlaan. De Pan is er nog, jongerenhonk Paradise niet meer. Toen alleen douches bij de dokterspost, nu maar liefst tien moderne sanitiargebouwen met faciliteiten. Toen Olympische Spelen en nu animatieprogramma. Toen boswachters en nu gastheren. Toen verboden te fietsen, nu mag het wel. Toen nergens elektriciteit en nu het merendeel voorzien.

Zo kun je zien dat de camping met de tijd mee is gegaan. Zo zullen er in de toekomst vast en zeker ontwikkelingen zijn die in dat tijdsbeeld zullen passen. Wat voorop staat is dat we onze gasten een onvergetelijke vakantietijd wensen. Met als toevoeging een magnifieke kampeerbelevenis in al haar facetten. De visie is en blijft: nostalgie, samen zijn, vrijheid en creativiteit. Dat is waar alle veranderingen, plannen en beleidswijzigingen aan worden getoetst.

Deze winter hebben we verschillende projecten lopen: een nieuw speeltoestel voor de kinderen, elektriciteitsuitbreiding in het Dennenbos, oldtimer caravans voor de verhuur, vrijbuiterplaatsen op het Rietveld, receptie vitaliseren, stagiaire verblijf en het programma voor 2014. In 2014 bestaat de camping 100 jaar en dat gaan we vieren. Ik verheug me er nu al op om met alle mensen die camping Bakkum een warm hart toe dragen dit te vieren.

Tip: noteer vast de datum 29 maart 2014 in verband met ons 100 jarig bestaan.’

Advertenties

Bakkum: back to basic met een luxe randje

december 27, 2010

Er zijn geen plannen om camping Bakkum om te toveren tot een chique bungalowpark, zegt algemeen manager Willemieke de Waal. Deel 2 van een interview.

Onderwerpen als de nieuwe visie op camping Bakkum, het verbod op de tweede caravans als slaapplek en de persoonlijke betrokkenheid van Willemieke de Waal kwamen in deel 1 van het interview ter sprake. De Castricumse is sinds 1 juni 2009 algemeen manager van de Kennemer Duin Campings (KDC) waaronder Bakkum valt.

Wat zijn de plannen voor de nabije toekomst?
‘Komend seizoen staat in het teken van de interne organisatiestructuur. Wij zijn op zoek naar een nieuwe campingmanager die de kar moet gaan trekken en de interne organisatie van meer structuur moet gaan voorzien. Daarnaast wordt deze winter en ook komend seizoen extra tijd besteed aan (achterstallig) groenonderhoud. Daar is de afgelopen jaren onvoldoende aandacht voor geweest.’

'Subtropisch zwemparadijs past niet in onze visie'

‘De voor deze winter geplande elektraverzwaring is doorgeschoven naar de winter van 2011/2012. De tenthuisjes op het Commissarisveld worden van eigen sanitair voorzien en gerestyled. Daarnaast zijn we in overleg met de gemeente en de Veiligheidsregio over een grootschalige calamiteitenoefening in het gebied Strand/Zeeweg/Camping waar we onze gasten bij gaan betrekken. Informatie hierover volgt in een later stadium.’

Ik hoorde een gerucht dat er plannen zijn om een zwembad op Bakkum te maken. Klopt dat?
‘Op camping Bakkum zal nooit een zwembad worden gerealiseerd. Met de zee op een paar honderd meter afstand en goede zwemfaciliteiten in de regio is dit voor ons ook absoluut geen issue. Een subtropisch zwemparadijs past niet in onze visie. Onze ligging in een Natura 2000-gebied past niet bij zulk vermaak.’

Menig kampeerder vermoedt dat er een soort masterplan bestaat om Bakkum te veranderen in een camping met een groot aantal luxe huisjes. Is dat inderdaad de inzet?
‘Er is geen sprake van wat voor masterplan dan ook waarin camping Bakkum wordt omgevormd tot een soort van chique bungalowpark. Maar wij blijven ons wel ontwikkelen. Waar vroeger waterleidingbedrijf PWN (de officiële beheerder van het duingebied en camping; red.) financieel bijsprong, is dit door de nieuwe waterwet niet meer toegestaan. De KDC moet zijn eigen broek ophouden en dus zorgen voor een financieel gezonde structuur. Vandaar de interne verzelfstandiging van KDC.’

Die ideeën voor een luxe camping worden onder andere gevoed door de aanleg van zwaardere stroomvoorziening, de wens om onderdelen van de camping heel het jaar te mogen exploiteren en de prijsverhoging van de seizoensplaatsen.

‘Wij spelen in op de vraag naar back to basic-kamperen, maar wel met een bepaalde vorm van luxe. Er zullen altijd plaatsen op de camping blijven zonder elektriciteit. Maar de modern ingerichte caravan met magnetron, heater, airco, flatscreen, espressoautomaat, etcetera vraagt heel veel van ons gedateerde stroomcircuit. Met storingen en daaruit voortkomende belasting voor onze technische medewerkers als gevolg. Verzwaring van de elektriciteitsvoorziening is daarom noodzakelijk en ook spelen we in op de vraag naar meer elektraplaatsen.’
‘Jaarrondexploitatie met betrekking tot kamperen staat het bestemmingsplan niet toe. Er zijn wel mogelijkheden ontstaan voor kleinschalige jaarrondexploitatie van onze strandhuisjes en de groepsaccommodatie. Mogelijk dat hier in de toekomst gebruik van gemaakt zal worden.’

Blijven de stacaravans en eenvoudige huisjes in de toekomst – laten we zeggen de komende 5 tot 15 jaar – op deze schaal op Bakkum bestaan?
‘Jazeker.’

Animatie op Bakkum

Op Bakkum staan grofweg twee groepen mensen: de oude garde die er vaak al tientallen jaren vertoeven en sinds een jaar of tien de nieuwelingen. Die mix is een van de grootste charmes van de camping, vind ik zelf. Hoe gaat het management hiermee om?
‘Wij zien de verschuiving maar gaan op gelijke wijze met al onze gasten om. De diversiteit is ook wat mij betreft een van de charmes van Bakkum, net als de saamhorigheid en de creatieve inslag van veel van onze kampeerders. De veranderingen van de afgelopen jaren hebben gasten afgestoten maar ook veel nieuwe aangetrokken. De lijst met geïnteresseerden met nog steeds zo’n driehonderd namen erop maakt dat we ons gesterkt voelen in ons beleid.’

Bingo van de KVB

Voor de oudgedienden zet de Kampeervereniging Bakkum (KVB) met hun activiteiten hun beste beentje voor (waarvoor hulde). Maar moet de camping er niet voor zorgen dat er meer activiteiten komen voor de jongere aanwas? Zeker met het oog op de toekomst?
‘Er is in het seizoen een bijzonder uitgebreid animatieprogramma waarbij we werken vanuit de thema’s: samen, creatief, sportief en beleving. De circusweek, musicalweken, theaterworkshops, houtbewerken en dergelijke trekken steeds meer deelnemers. Dit soort programma’s zal in de toekomst worden uitgebreid. Uiteraard wordt er ook nog steeds tijd vrijgemaakt om te korren (vissen met sleepnet op zee), de natuur in te gaan met een gids, knutselen, dansen, yoga etcetera. Bij de receptie is het programma altijd verkrijgbaar.’
‘Ook zijn wij in gesprek met de KVB om meer samen te gaan doen. De KVB draait op vrijwilligers en dat wordt in de hele maatschappij allemaal minder, dus ook op Bakkum. Ik denk dat we elkaar kunnen vinden en samen een prachtig programma kunnen neerzetten.’


‘Camping Bakkum is best complex om aan te sturen’

december 23, 2010

Als klein meisje kwam Willemieke de Waal al geregeld op camping Bakkum. Sinds 1 juni 2009 is ze algemeen manager van de Kennemer Duin Campings (KDC). Een interview (deel 1).

Willemieke de Waal (1970) is geboren en getogen in Castricum. Na de lagere school deed ze VWO. In 1988 ging ze studeren: eerst Rechten aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en later Hotelmanagement aan het Provinciaal Hoger Instituut van Antwerpen. In 1993 streek ze weer neer in Castricum.

'De jaren ’60-sfeer wordt op Bakkum de leidraad'

Ze was werkzaam als clustermanager bij een hotelketen, eigenaar van Skicentrum Heemskerk, districtmanager bij ASWatson (Kruidvat, Trekpleister, IciParis) en ontwikkelaar bij Rotteveel M4, een kleine Alkmaarse onderneming in vastgoed. Sinds 1 juni 2009 is ze algemeen manager van de Kennemer Duin Campings, het moederbedrijf van de campings Bakkum, De Lakens en Geversduin.

Wat trok je aan in de functie?
‘De kans om te werken midden in de natuur, een bijdrage te kunnen leveren aan de groei van een veelzijdig recreatiebedrijf dat volop in ontwikkeling is en de diversiteit aan interacties.’

Kende je camping Bakkum al voordat je bij de KDC kwam te werken?
‘Als klein meisje kwam ik hier vaak. Vooral het eekhoorntjes voeren in de herfst staat me nog goed bij. Daarnaast is mijn man hier opgegroeid? Zijn Amsterdamse opa’s en oma’s stonden hier al voor de oorlog en zijn ouders hebben elkaar op Bakkum leren kennen.’

Heb je er sinds je aanstelling gelogeerd?
‘Dat staat voor komend voorjaar op mijn wensenlijstje. Op de andere twee campings heb ik al wel verbleven. Op Geversduin hebben wij zelfs twee weken in ons tentje gebivakkeerd het afgelopen seizoen.’

Groepsaccommodatie Bakkums Hoeve

Wat was je eerste indruk van Bakkum?
‘Als onderdeel van KDC krijg je een totaal andere kijk op camping Bakkum dan als Castricummer. De ligging is natuurlijk schitterend, midden in een uniek duingebied met de zee op loopafstand. Qua ontwikkeling zijn er de voorgaande jaren grote stappen gemaakt. Werken vanuit een nieuwe visie, meer onderscheid tussen de verschillende campings en nieuwe producten zoals de strandhuisjes en meest recentelijk Bakkums Hoeve, de groepsaccommodatie waar we heel trots op zijn. Het viel echter ook op dat er medewerkers waren voor wie de veranderingen erg snel gingen en dat men moeite had om de organisatie te stroomlijnen en de verschillende afdelingen goed op elkaar aan te laten sluiten. Camping Bakkum is best complex om aan te sturen.’

Opbouwen tenthuisje is sociaal gebeuren

Wat houdt die nieuwe visie in?
‘Een samenvatting: Kennemer Duincamping Bakkum is de oudste camping van Nederland en de camping met de grootste traditie en hoogste aantallen kampeerders. Die historie, bekendheid en herinneringen willen we koesteren en als centraal thema voor de komende jaren zien. Het verblijf op Bakkum is altijd een verblijf geweest waar samen doen en samen zijn voorop stond, zonder aanziens des persoons, rangen of standen. Waarbij vriendjes en vrienden maken belangrijk was, het leren fietsen en samen eten, waar je met je hele gezin (met kinderen van alle leeftijden) een leuk verblijf had en waar frisse verrassende kleurencombinaties een vast onderdeel waren. Op Bakkum is het begin en einde van een seizoen een sociaal gebeuren, inclusief het afbreken en opbouwen van de tenthuisjes en andere kampeermiddelen. De jaren ’60-sfeer, de ruimte om jezelf te kunnen zijn en de natuurlijke omgeving wordt op Bakkum de komende jaren (weer) de leidraad.’

Kunst lijkt een steeds belangrijkere rol te spelen.
‘Onder de noemer het Weeshuis van de Kunst kent camping Bakkum sinds 2005 een permanente openlucht tentoonstelling van sculpturen. Er wordt naar gestreefd deze de komende jaren uit te breiden. Kunst in al haar uitingsvormen (inclusief improvisatie) wordt door camping Bakkum gezien als een ideale manier om jezelf te ontplooien, als kind en volwassene. Alle vormen van kunst (met grote en kleine k) zullen de komende jaren met regionale partners worden opgepakt, inclusief het leggen van de verbinding met de duinen en natuur.’

Tweede caravan niet meer toegestaan

Het is een hectisch jaar geweest. Ik noem kampeerder Joke Kat die niet terug mocht komen.
‘De juridische strijd met Joke Kat kent zijn oorsprong ver voor mijn aanstelling. Er zijn drie rechtszaken tegen KDC gevoerd waarbij wij telkens in het gelijk zijn gesteld. Inhoudelijk wens ik hier niet meer op in te gaan. Maar gezien wat er allemaal is gebeurd de voorgaande jaren en de negatieve publiciteit die telkens weer over het management van camping Bakkum heen kwam, heb ik het besluit om Joke Kat geen plaats meer aan te bieden bekrachtigd. Er is de afgelopen jaren gekozen voor een nieuwe koers. Aan deze koers houden wij vast. We realiseren ons dat er gasten zijn die zich hierdoor niet meer senang voelen. We krijgen gelukkig ook veel positieve reacties, met name over de nieuwe koers. Maar die worden in de regel minder luidruchtig uitgedragen.’

En de reacties over het verbieden van de tweede caravan als slaapplek?
‘De beslissing om de tweede caravan (en dus niet een tweede kampeermiddel, want een bijtentje is toegestaan) niet meer toe te staan op de plek is reeds in 2006 genomen. Met name door een andere kijk op (brand)veiligheid. Met al twee jaar een pyromaan actief in het gebied Bergen/Schoorl is de brandveiligheid nog steeds bijzonder actueel en een onderwerp waarvan ik, om eerlijk te zijn, wel eens wakker lig. In het hoogseizoen verblijven er op beide Castricumse campings toch circa 10.000 gasten voor wie wij ons verantwoordelijk voelen.  Ik heb begrip voor de commotie maar was wel wat geïntimideerd door de soms agressieve wijze waarop de onvrede geuit werd tijdens de groepsbijeenkomst. Wij zoeken samen met de Kampeervereniging Bakkum (KVB) naar een brandveiliger en betaalbaar alternatief.’

Deel 2 van het interview verschijnt net na de Kerst


Kunstenaar Oscar Prinsen op Bakkum: ‘Er is iets anders uitgekomen dan ik me had voorgesteld’

augustus 13, 2010

Kunstenaar Oscar Prinsen werkte afgelopen anderhalve maand op camping Bakkum. Hij plaatste installaties en knoopte gesprekken aan met mensen. Zondagavond 15 augustus vindt de afsluitende bijeenkomst plaats. Een interview.

Oscar Prinsen

Je hebt anderhalve maand op camping Bakkum gebivakkeerd. Hoe is dat bevallen?
‘Het is me goed bevallen. Ik heb een mooi organisch proces ondergaan.’

Het was een ‘werkvakantie’. Was het meer werk of juist meer vakantie?
‘Vakantie kan ik het niet noemen aangezien ik elke dag de “druk” had om mijn voorgenomen doelen te verwezenlijken. Maar wel in de context van mooi weer, ruimte, strand. En het leven op de camping gaf me wel de mogelijkheid om er op een plezierige manier te zijn.’

De Praatwagen

Heb je qua werk kunnen doen wat je je had voorgesteld?
‘Er is iets anders uitgekomen dan ik me had voorgesteld. De eerste dag heb ik mijn ideeën meteen bijgesteld en dat is vervolgens wel uitgekomen. Ik nam me voor om er “gewoon” proberen te zijn en laten gebeuren wat gebeuren moest. Dat gold voor het contact met de mensen maar ook wat ik er zou willen maken. Ik ben eerst rustig bestaand werk gaan installeren om meteen contact met de mensen te kunnen maken. Door met mensen contact te maken en over de camping rond te lopen heb ik me laten inspireren om ideeën op te doen. Er zijn maar weinig open ruimtes op de camping. Op elke plek waar ik iets had willen doen stond wel een tent of een caravan. Om de privacy van de gasten te respecteren vond ik dat ik daar geen ingrepen kon doen. Vandaar dat ik op het idee kwam om een mobiele installatie te maken: de Praatwagen. Daarnaast ben ik ingegaan op een wens vanuit de camping om een aanplakbord te maken.’

Het Aanplakbord

Wat deed je op de camping om te ontspannen? Het was immer ook vakantie.
‘Gewoon lekker buiten mijn tenthuisje zitten, een rondje lopen of naar het strand (helaas is dit maar twee keer gebeurd).’

Hoe beviel het wonen in een tenthuisje op de camping?
‘Ik vond het prima. Ik had voldoende ruimte en het was aan de buitenrand van de camping geplaatst waardoor ik voldoende rust had om ook wat privacy te hebben. Anders had ik er misschien wel te veel in gezeten. Na een dag werken en intensief met het project bezig te zijn, houd ik er wel van om ’s avonds journaal, praatprogramma’s en wat ontspanning op tv te zien. Maar helaas was er geen tv. Maar al snel was ik daar aan gewend door een boek te kopen en een dvd van Dexter (Amerikaanse tv-serie; red.) die ik op m’n computer kon bekijken. Helaas had mijn computer geen internetaansluiting. Het is fijn om in alle rust je weblog bij te houden wat ik nu op het kantoor moest doen. Aan de andere kant had ik hierdoor ook meer contact met de mensen op kantoor.’

Heb je een beeld van de kampeerders gekregen?
‘Ja, het bekende beeld geloof ik. Op de seizoensplekken staan de Jordanezen, de nieuwe creatieve tweeverdienende Amsterdammers met kinderen en equivalenten uit Utrecht en elders. Daarnaast op de trekvelden mensen uit het hele land, maar vooral gezinnen in de leeftijd tussen 30 en 50.’

Wat is je leukste ervaring de afgelopen periode?
‘Leuk om te zien dat er steeds meer mensen op de hoogte waren van mijn werk en dat ik de vrijheid van de camping en werknemers kreeg om m’n gang te gaan.’

De Hoogslaper

En wat is het vervelendste dat je hebt meegemaakt?
‘Het hele gedoe om de veiligheid van mijn werk. Een aantal mensen – gelukkig een minderheid – vonden dat m’n werk te hoog en te gevaarlijk zou zijn voor kinderen. Het probleem is dat ik die hoogte nodig heb om een bepaalde ervaring te bieden. Mijn werk is gericht op volwassenen maar er wordt voornamelijk door kinderen gebruik van gemaakt. Het laat wel weer zien hoe geconditioneerd mensen zijn: als er kinderen op zitten denken volwassenen dat het ook voor kinderen is. Deze geconditioneerdheid is ook een onderdeel van de inhoud van mijn werk.’

Ik hoorde dat er een kind van een van de installaties (de Hoogslaper) is gevallen.
‘Ja, de jongen was geschrokken maar het viel gelukkig mee. Hij is er niet uitgevallen maar zijn handen slipten weg toen hij de ladder op rende en toen is hij achterover gevallen. Op dat moment hoorde ik ook weer van verschillende kanten dat het gevaarlijk zou zijn. Dit waren de twee druppels om de Hoogslaper weg te halen. Aangezien ik deze verder niet meer ga gebruiken voor exposities heb ik besloten om er een kinderspeelapparaat van te maken.’

Je hebt veel gesprekken gevoerd met Bakkummers. Met wat voor verhalen kwamen ze bij jou?
‘Voor mij is het belangrijkste dat mensen open staan voor een gesprek. Dat ze het op prijs stellen om contact met anderen te maken maar dit niet altijd zo maar doen. Dat heeft volgens mij met de tijd te maken. Waar kun je tegenwoordig voor een gesprek terecht zonder een geloof te hebben of een ziektebeeld. Ik heb het met mensen gehad over maatschappelijke thema’s als innovatie en duurzaamheid, relaties, werk en zingeving.
Van een vrouw heb ik haar hele geschiedenis gehoord en waar ze nu staat. Ik kwam haar regelmatig tegen en dan ging ze weer. Het was een vrouw uit Amsterdam en ze kon verschrikkelijk goed en snel vertellen. Het thema dat regelmatig terugkeerde was de geconditioneerdheid waarin we leven. Volgens haar worden kinderen op de kleuterschool al verpest en in de dwangbuis van de maatschappij geperst. Maar ook uitte ze kritiek op mensen die alleen maar vanuit het boekje kunnen werken terwijl juist de eigen en een menselijk aanpak veel beter kan werken.’

Het Karrezitje

De afgelopen periode verschenen op diverse plekken installaties van jou. Je hebt ook speciaal voor Bakkum een installatie gemaakt die blijft staan.
‘Als beeld/interactieve installatie die ik voor de camping achter wilde laten heb ik een zitobject gemaakt bij het Vliegerveld/de weg naar het strand. Ik kan er maar geen goede naam voor bedenken. Ik heb als basis een oude kar genomen als symbool voor de camping. Ik heb deze vervolgens in de hoogte geplaatst om je bijna fysiek in de ruimte te kunnen voelen van het prachtige uitzicht op die plek. Enerzijds geeft de plaatsing van de installatie de richting aan naar het strand waar alle mensen met hun eigen karretje naar het strand lopen. Anderzijds kun je je op de stoel zittend mee laten voeren naar andere oorden (net als de farao’s een boot mee kregen in de piramide om naar de andere kant van de Nijl te komen).’

Je schrijft ergens op je blog dat je steeds meer inzicht krijgt waar ‘de mens’ zich mee bezig houdt en wat hij wil. Vertel.
‘De individualistische mens is met zichzelf bezig en zoekt naar nieuwe houvasten en rituelen. We moeten ons leven steeds meer zelf vormgeven en worden ook steeds meer op onszelf teruggeworpen. Dit is een mooie ontwikkeling maar niet altijd even makkelijk. Wie ben ik? Waar ben ik? en Waar wil ik naartoe?’

Is het project voor herhaling vatbaar? Met andere woorden: kom je nog eens terug?
‘Dit was een mooie ervaring voor me en ik hou van deze manier van werken, maar de volgende keer wil ik weer iets nieuws, iets onbekends aangaan. Maar ik kom nog wel terug. De installatie die ik achterlaat ga ik nog naar de poedercoater brengen en zal een maand later teruggeplaatst worden. Ook haal ik aan het einde van het seizoen de overige werken op.’

Zomergasten met Oscar Prinsen. Zondag 15 augustus om 20.30 uur in Loods 2 op camping Bakkum. Met een interview met de kunstenaar en tv-fragmenten.


Paul, de verandaman van Bakkum

mei 18, 2010

We hebben bezoek. Het is Paul, handelaar in veranda’s. Hij maakt een rondje over de camping om zijn product aan de man te brengen: demontabele en duurzame veranda’s.

Paul staat met zijn gezin voor het vijfde jaar op Bakkum. Tijdens een verbouwing van hun huis zochten ze een plek om even uit de rotzooi te zijn. Aldus kwamen ze op Bakkum terecht. Vooral het buitenleven trekt hem. ‘De vrijheid voor de kinderen’, zegt hij. ‘Fietsen en alleen naar de winkel gaan hebben ze op Bakkum geleerd.’

'Zo’n mooie als die van mij heb ik nog niet gezien’

Hij ontwierp en bouwde een veranda aanvankelijk alleen voor hun eigen sleurhut, maar vanwege de positieve reacties besloot hij ze te gaan verkopen. De verandaman heeft er inmiddels twee op Bakkum verkocht. De naam van zijn onderneming: LangerBuiten. ‘Met het weer van de afgelopen meivakantie zouden we normaal binnen eten in plaats van aan de picknicktafel. Nu hebben we toch relatief veel buiten op de veranda gezeten. Het is net wat meer beschut. Ook tegen de zon uiteraard als we straks die hittegolf krijgen…’

Paul is een ondernemend type. Hij is tien jaar mede-eigenaar geweest van een bureau voor internetcommunicatie en startte daarna een eigen ict-adviesbedrijf. Dat staat nu op een laag pitje vanwege zijn veranda-avontuur annex zagerij.

Wat is er eigenlijk zo bijzonder aan zijn veranda? Paul: ‘Hij is volledig demontabel; er komt geen schroef aan te pas. De veranda wordt met bouten en moeren in elkaar gezet. Dit betekent dat je hem vele malen kunt opzetten en afbreken, niet onbelangrijk op Bakkum. Verder vind ik hem ook heel sfeervol en passend in het bos- en duingebied: het is tenslotte eiken en lariks uit de buurt.’

Het buitenverblijf is niet goedkoop: 2300 euro. Doe-het-zelvers kunnen met wat sloophout en een stuk zeil zelf ook iets in elkaar knutselen. ‘Je hebt gelijk’, reageert hij. ‘Maar zo’n mooie als die van mij heb ik nog niet gezien’, voegt hij er lachend aan toe.

Serieus: ‘Vergeet niet dat je handig moet zijn, ook dan geld investeert en elk jaar een gedeelte van het werk overnieuw moet doen omdat je zeil kapot is gewaaid of omdat sloophout toch korter meegaat. Ik zie mensen die nu nog bezig zijn met opbouwen, die van mij staat in drie uur. In het weekend wil je toch lekker met je kinderen buiten rommelen, een balletje trappen of een wijntje drinken met de buren?’


Dario: volkszanger op Bakkum

april 27, 2010

Als kind liep hij rond op Bakkum en sinds 2008 staat hij er weer met vrouw en kinderen. Volkszanger Dario heeft meerdere hits op zijn naam staan. ‘Imca Marina noemt me haar zingende zoon.’

Het zijn drukke tijden voor Dario (geboren in 1962 in Amsterdam). Op Koninginnenacht treedt hij op tijdens de ‘Nacht van Amsterdam’ op het Stoperaplein. Later die avond beklimt hij het podium in IJmuiden en 30 april is hij te horen op het Max Euweplein.

'Opgenomen in de Grote Artiesten Wereld'

Zenuwachtig is hij niet. ‘Nee ik heb altijd erg veel lol tijdens mijn optredens en zie het meer als een feestje dan als werk’, vertelt hij. Hij zit inmiddels dan ook 25 jaar in het vak.

Hij werkte samen met grote namen als Frans Bauer, René Froger, Gerard Joling, Imca Marina, George Baker, en Jan Vayne. ‘Top’, vindt hij dat. ‘In het begin was het wel zo van: ach daar heb je er weer één, maar later werd ik echt opgenomen in de Grote Artiesten Wereld. Imca Marina noemt me haar zingende zoon.’

Het zingen zat er al vroeg in. ‘Dat doe ik al vanaf het moment dat ik kan praten’, zegt Dario (achternaam: Kreuger). Vanaf zijn 21-ste maakte hij van zijn hobby zijn beroep. Zijn eerste hit had hij met de smartlap De Clown van Ben Cramer. Later volgden meerdere klappers, waaronder Vandaag (zo’n dag), mede geschreven door zijn vrouw Rita van de Wateringen.

Kort geleden lanceerde hij het trio Tijdloos. Dario: ‘Onze groep gaat als een speer. We komen rond mei uit met de nieuwe single Het werd zomer, een oud nummer van Rob de Nijs. Ook staat een nieuwe soloplaatje op stapel en verschijnt binnenkort een WK-liedje dat ik samen met Johan Vlemmix opneem.’

Wat zijn jouw plannen voor de toekomst?
‘Gewoon lekker doorgaan met wat ik doe: leuke liedjes maken en lekker veel blijven optreden.’

Heb je met jouw drukke bestaan als zanger nog wel tijd om naar de camping te gaan?
‘Ja echt wel. Het is heerlijk als je gewerkt hebt om ’s nachts de camping op te lopen. Dan valt er echt een soort deken van me af. En dan in de ochtend daar wakker worden. Heerlijk.’


‘Wie durft er nu nog z’n mond open te doen?’

februari 22, 2010

Als baby kwam ze er al. Sinds 34 jaar heeft ze zelf een plek. Joke Kat (63), jarenlang actief tegen al te grote vernieuwingen op camping Bakkum, is niet meer welkom. Een afscheidsinterview.

Hoe lang kom je al op camping Bakkum?
‘Ik kwam al als baby op Bakkum. Aanvankelijk huurden mijn ouders een huisje, dat was vlak na de oorlog. Later hebben ze er zelf een gekocht en zijn mijn broer, zusje en ik daar voor een groot deel opgegroeid. Toen ik zelf kinderen kreeg, heb ik in 1975 ook een huisje gekocht. Mijn kinderen zijn daar dus ook groot geworden. Inmiddels heb ik drie kleinkinderen die het ook heerlijk vonden in Bakkum; helaas is het hiermee voor hen voorbij.’

Joke Kat: ‘Ik kan me voorstellen dat mensen dit Oostblokpraktijken noemen’

Wat is je leukste herinnering aan je tijd op de camping?
‘Dat is er niet één, dat zijn er een heleboel en hebben vooral te maken met de dingen die we daar met elkaar deden. Met zo’n dertig man samen eten, de onderlinge tafeltennis toernooien, de nachtspeurtochten, de wandelingen en fietstochten. Maar het aller fijnste vond ik toch dat mijn kinderen en kleinkinderen daar – niet gestoord door verkeer – konden spelen. Wij zeiden altijd: alle kinderen hebben leren fietsen op Bakkum.’

Het kort geding dat je aanspande omdat ze jou geen nieuwe seizoensplaats aanboden heb je verloren. Ga je in hoger beroep?
‘Nee, ik had het wel gewild vanwege het grote belang voor alle seizoenkampeerders, maar het bestuur van de KVB (Kampeervereniging Bakkum) heeft besloten deze kosten niet te betalen. Ik denk niet dat de leden het hier mee eens zullen zijn, maar de eerstvolgende ledenvergadering is pas in november.’

Kom je er nog op bezoek?
‘In al die jaren bouw je natuurlijk veel langdurige vriendschappen op en ik heb ook nog familie op de camping. Maar ik ken iemand die ook niet meer op de camping mocht staan en toen hij op visite ging bij vrienden moest hij het terrein onmiddellijk verlaten. In zulke toestanden heb ik echt geen zin. Nee dus, alleen nog even om mijn spullen weg te halen.’

Wat is de achtergrond van het conflict tussen de PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland (de beheerder van de camping) en de Werkgroep Herinrichting Camping Bakkum (WHCB)?

‘In 1999 kwam PWN met plannen voor de camping waarbij het seizoenkamperen bijna volledig om zeep werd geholpen. Er zouden slechts 580 seizoensplaatsen over blijven, de rest van de camping zou voor toeristisch kamperen worden ingericht. Huisjes en stacaravans moesten verdwijnen en zo ongeveer de hele camping zou op de schop gaan en voorzien worden van allerlei luxe voorzieningen, waardoor het voor de meeste Bakkummers onbetaalbaar zou worden.’

Wat gebeurde er toen?

‘In opdracht van de Provincie heeft PWN samen met de seizoenskampeerders een nieuw breed gedragen plan moeten maken. De WHCB kreeg van de seizoenskampeerders mandaat hierover de onderhandelingen te voeren. Na een lang mediationtraject is er een goed plan uit voort gekomen. Alle voorwaarden en afspraken over de herinrichting en de toekomst van de camping zijn vastgelegd in de vaststellingsovereenkomst.’

Waarom liep het volgens jou toch fout?

Joke Kat is plaats 1500 kwijt

‘Vanaf 2004 begon PWN deze afspraken te schenden en in 2005 wilden ze van de vaststellingsovereenkomst af. Uiteraard gingen wij daar niet mee akkoord. Dat was het begin van een lange strijd, waarbij de WHCB er alles aan heeft gedaan PWN aan de gemaakte afspraken te houden. In 2007 heeft PWN, tegen hetgeen hierover was afgesproken, het overleg met de WHCB opgezegd. Toen restte ons geen andere weg dan naar de rechter te stappen. Helaas voor alle seizoenkampeerders werden we niet in het gelijk gesteld.’

In reacties zeggen mensen het ‘schandalig’, ‘griezelig’ en ‘onvoorstelbaar’ te vinden dat jij niet meer terug mag komen. Gesproken wordt van ‘Oostblokpraktijken’, het ‘monddood maken’ van kampeerders. En: ‘Hebben wij in ons land en op onze camping dan geen vrijheid van meningsuiting?’ Toch zijn er nauwelijks artikelen in de pers verschenen over jouw verbanning. Enig idee hoe dit komt?

‘De kranten vonden het wel interessant, maar wij hebben de boot afgehouden. We zijn steeds terughoudend geweest met publiciteit. In de beginperiode hebben we die wel gezocht omdat dat helpt bij zo’n proces. Daarna werden we nog wel eens benaderd door kranten en televisie, maar vanaf 2007 hebben we daar geen contacten meer mee gehad. Wel merkten we dat kranten stukjes van onze website overnamen.’

Kritische kampeerder niet meer welkom op haar plek

Je zou je regelmatig ‘negatief’ hebben uitgelaten over PWN. Steen des aanstoots is een stukje op de websites van de werkgroep en de Kampeer Vereniging Bakkum (KVB) na een verloren rechtszaak. Hierin wordt PWN beticht van ‘leugens en verdraaiingen van feiten’ en wordt de maatschappij ‘arrogant’ genoemd. Dit zijn volgens PWN ‘smadelijke en schadelijke uitlatingen’ en de reden om jou geen nieuwe plek aan te bieden.

‘Ik ben niet de schrijver van het stukje, maar alle berichten die op de website komen gaan eerst langs alle WHCB-leden voor commentaar. Ik heb er mee ingestemd, omdat ik het eens was met de inhoud; het was ieders gevoel na de uitspraak. Achteraf gezien was het misschien beter geweest het anders te verwoorden. Omdat ik ingestemd heb, ben ik daardoor mede verantwoordelijk. Het artikeltje is ondertekend door de WHCB. Hierin vroegen we ook aan de andere kampeerders een bijdrage in de kosten. Vanaf 2000 heb ik voor de WHCB een aparte rekening geopend op mijn naam, vandaar dat mijn naam, maar ook het rekeningnummer, in de tekst van dat bericht stonden.’

De tekst is snel na publicatie door de werkgroep zelf van de website verwijderd.

‘Toen de advocaat van PWN sommeerde de betreffende zin aan te passen of te verwijderen, hebben we het hele stuk er af gehaald. In het kort geding heeft de werkgroep zijn spijt over deze zin betuigd.’

Is dit volgens jou de enige reden waarom je niet terug mag komen of zit er meer achter?

‘Nee, dit is zeker niet de enige reden. Ik ben ook niet het eerste werkgroeplid die om omstreden redenen geen plek meer heeft gekregen. PWN had het overleg met ons wel opgezegd, maar dat betekende niet dat de werkgroep stopte met z’n werkzaamheden. Dat was hen ongetwijfeld een doorn in het oog. In 2007 was ik al gewaarschuwd dat een medewerker van PWN had gezegd dat ze mij ook nog wel van de camping af zouden krijgen. Nou, dat is nu gelukt.

Ik ben altijd woordvoerder van de werkgroep geweest en sinds kort beweert PWN dat ik het enige werkgroeplid ben. Dat is niet zo en dat weten ze ook. Je begrijpt dat ik nu de namen van de andere leden niet meer geef, anders wacht ze wellicht hetzelfde lot. En wie durft er nu nog z’n mond open te doen? Je kan zomaar geen plek meer aangeboden krijgen. En ja, ik kan me voorstellen dat mensen dit Oostblokpraktijken noemen.’

Wat ga je het meest missen aan Bakkum?

‘Het contact met mijn vrienden daar.’

Wat ga je straks in je vrije tijd doen?

‘Fietsen, wandelen, dagtochtjes, weekendjes weg, op vakantie. Veel van wat ik in Bakkum deed, maar dan anders. En ik woon vlakbij het Westerpark in Amsterdam; dat is een fantastisch park met erg veel mogelijkheden.’

Zie ook interview met Joke Kat in de Amsterdamse buurtkrant de Staatskrant (september 2010)