Kunstenaar Oscar Prinsen op Bakkum: ‘Er is iets anders uitgekomen dan ik me had voorgesteld’


Kunstenaar Oscar Prinsen werkte afgelopen anderhalve maand op camping Bakkum. Hij plaatste installaties en knoopte gesprekken aan met mensen. Zondagavond 15 augustus vindt de afsluitende bijeenkomst plaats. Een interview.

Oscar Prinsen

Je hebt anderhalve maand op camping Bakkum gebivakkeerd. Hoe is dat bevallen?
‘Het is me goed bevallen. Ik heb een mooi organisch proces ondergaan.’

Het was een ‘werkvakantie’. Was het meer werk of juist meer vakantie?
‘Vakantie kan ik het niet noemen aangezien ik elke dag de “druk” had om mijn voorgenomen doelen te verwezenlijken. Maar wel in de context van mooi weer, ruimte, strand. En het leven op de camping gaf me wel de mogelijkheid om er op een plezierige manier te zijn.’

De Praatwagen

Heb je qua werk kunnen doen wat je je had voorgesteld?
‘Er is iets anders uitgekomen dan ik me had voorgesteld. De eerste dag heb ik mijn ideeën meteen bijgesteld en dat is vervolgens wel uitgekomen. Ik nam me voor om er “gewoon” proberen te zijn en laten gebeuren wat gebeuren moest. Dat gold voor het contact met de mensen maar ook wat ik er zou willen maken. Ik ben eerst rustig bestaand werk gaan installeren om meteen contact met de mensen te kunnen maken. Door met mensen contact te maken en over de camping rond te lopen heb ik me laten inspireren om ideeën op te doen. Er zijn maar weinig open ruimtes op de camping. Op elke plek waar ik iets had willen doen stond wel een tent of een caravan. Om de privacy van de gasten te respecteren vond ik dat ik daar geen ingrepen kon doen. Vandaar dat ik op het idee kwam om een mobiele installatie te maken: de Praatwagen. Daarnaast ben ik ingegaan op een wens vanuit de camping om een aanplakbord te maken.’

Het Aanplakbord

Wat deed je op de camping om te ontspannen? Het was immer ook vakantie.
‘Gewoon lekker buiten mijn tenthuisje zitten, een rondje lopen of naar het strand (helaas is dit maar twee keer gebeurd).’

Hoe beviel het wonen in een tenthuisje op de camping?
‘Ik vond het prima. Ik had voldoende ruimte en het was aan de buitenrand van de camping geplaatst waardoor ik voldoende rust had om ook wat privacy te hebben. Anders had ik er misschien wel te veel in gezeten. Na een dag werken en intensief met het project bezig te zijn, houd ik er wel van om ’s avonds journaal, praatprogramma’s en wat ontspanning op tv te zien. Maar helaas was er geen tv. Maar al snel was ik daar aan gewend door een boek te kopen en een dvd van Dexter (Amerikaanse tv-serie; red.) die ik op m’n computer kon bekijken. Helaas had mijn computer geen internetaansluiting. Het is fijn om in alle rust je weblog bij te houden wat ik nu op het kantoor moest doen. Aan de andere kant had ik hierdoor ook meer contact met de mensen op kantoor.’

Heb je een beeld van de kampeerders gekregen?
‘Ja, het bekende beeld geloof ik. Op de seizoensplekken staan de Jordanezen, de nieuwe creatieve tweeverdienende Amsterdammers met kinderen en equivalenten uit Utrecht en elders. Daarnaast op de trekvelden mensen uit het hele land, maar vooral gezinnen in de leeftijd tussen 30 en 50.’

Wat is je leukste ervaring de afgelopen periode?
‘Leuk om te zien dat er steeds meer mensen op de hoogte waren van mijn werk en dat ik de vrijheid van de camping en werknemers kreeg om m’n gang te gaan.’

De Hoogslaper

En wat is het vervelendste dat je hebt meegemaakt?
‘Het hele gedoe om de veiligheid van mijn werk. Een aantal mensen – gelukkig een minderheid – vonden dat m’n werk te hoog en te gevaarlijk zou zijn voor kinderen. Het probleem is dat ik die hoogte nodig heb om een bepaalde ervaring te bieden. Mijn werk is gericht op volwassenen maar er wordt voornamelijk door kinderen gebruik van gemaakt. Het laat wel weer zien hoe geconditioneerd mensen zijn: als er kinderen op zitten denken volwassenen dat het ook voor kinderen is. Deze geconditioneerdheid is ook een onderdeel van de inhoud van mijn werk.’

Ik hoorde dat er een kind van een van de installaties (de Hoogslaper) is gevallen.
‘Ja, de jongen was geschrokken maar het viel gelukkig mee. Hij is er niet uitgevallen maar zijn handen slipten weg toen hij de ladder op rende en toen is hij achterover gevallen. Op dat moment hoorde ik ook weer van verschillende kanten dat het gevaarlijk zou zijn. Dit waren de twee druppels om de Hoogslaper weg te halen. Aangezien ik deze verder niet meer ga gebruiken voor exposities heb ik besloten om er een kinderspeelapparaat van te maken.’

Je hebt veel gesprekken gevoerd met Bakkummers. Met wat voor verhalen kwamen ze bij jou?
‘Voor mij is het belangrijkste dat mensen open staan voor een gesprek. Dat ze het op prijs stellen om contact met anderen te maken maar dit niet altijd zo maar doen. Dat heeft volgens mij met de tijd te maken. Waar kun je tegenwoordig voor een gesprek terecht zonder een geloof te hebben of een ziektebeeld. Ik heb het met mensen gehad over maatschappelijke thema’s als innovatie en duurzaamheid, relaties, werk en zingeving.
Van een vrouw heb ik haar hele geschiedenis gehoord en waar ze nu staat. Ik kwam haar regelmatig tegen en dan ging ze weer. Het was een vrouw uit Amsterdam en ze kon verschrikkelijk goed en snel vertellen. Het thema dat regelmatig terugkeerde was de geconditioneerdheid waarin we leven. Volgens haar worden kinderen op de kleuterschool al verpest en in de dwangbuis van de maatschappij geperst. Maar ook uitte ze kritiek op mensen die alleen maar vanuit het boekje kunnen werken terwijl juist de eigen en een menselijk aanpak veel beter kan werken.’

Het Karrezitje

De afgelopen periode verschenen op diverse plekken installaties van jou. Je hebt ook speciaal voor Bakkum een installatie gemaakt die blijft staan.
‘Als beeld/interactieve installatie die ik voor de camping achter wilde laten heb ik een zitobject gemaakt bij het Vliegerveld/de weg naar het strand. Ik kan er maar geen goede naam voor bedenken. Ik heb als basis een oude kar genomen als symbool voor de camping. Ik heb deze vervolgens in de hoogte geplaatst om je bijna fysiek in de ruimte te kunnen voelen van het prachtige uitzicht op die plek. Enerzijds geeft de plaatsing van de installatie de richting aan naar het strand waar alle mensen met hun eigen karretje naar het strand lopen. Anderzijds kun je je op de stoel zittend mee laten voeren naar andere oorden (net als de farao’s een boot mee kregen in de piramide om naar de andere kant van de Nijl te komen).’

Je schrijft ergens op je blog dat je steeds meer inzicht krijgt waar ‘de mens’ zich mee bezig houdt en wat hij wil. Vertel.
‘De individualistische mens is met zichzelf bezig en zoekt naar nieuwe houvasten en rituelen. We moeten ons leven steeds meer zelf vormgeven en worden ook steeds meer op onszelf teruggeworpen. Dit is een mooie ontwikkeling maar niet altijd even makkelijk. Wie ben ik? Waar ben ik? en Waar wil ik naartoe?’

Is het project voor herhaling vatbaar? Met andere woorden: kom je nog eens terug?
‘Dit was een mooie ervaring voor me en ik hou van deze manier van werken, maar de volgende keer wil ik weer iets nieuws, iets onbekends aangaan. Maar ik kom nog wel terug. De installatie die ik achterlaat ga ik nog naar de poedercoater brengen en zal een maand later teruggeplaatst worden. Ook haal ik aan het einde van het seizoen de overige werken op.’

Zomergasten met Oscar Prinsen. Zondag 15 augustus om 20.30 uur in Loods 2 op camping Bakkum. Met een interview met de kunstenaar en tv-fragmenten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: