Never a dull moment


Plots klinkt een harde knal. Een schot, lijkt het wel. Honden beginnen zenuwachtig in koor te blaffen. Jagers? Een overval? Een moord?

Het is de hoogste tijd om weer eens naar Bakkum af te reizen. Over een dikke week wordt de caravan weggesleept voor de winterstalling. En er valt nog veel te klussen voordat het vehikel bewoonbaar is. Ik prop een extra slaapzak in de koffer op wielen – inderdaad: sleurkoffer – en hup naar het station. Vriendin annex chauffeur blijft dit maal thuis.

Natuurlijk, de trein vertrekt voor mijn neus. Gelukkig maar, denk ik om dit klein leed in groot geluk om te zetten. Heb ik nog tijd om proviand in te slaan. Koffie, krantje, croiss… nee, ik hou het op mijn meegenomen boterham met pindakaas. Een uurtje later arriveer ik op het station in Castricum.

Station Castricum

Station Castricum

 

Er zal toch wel een bus naar de camping rijden? Iemand beweerde tenminste dat er pal voor de ingang een halte is. Niet dus. ‘Die rijdt alleen in de zomervakantie’, vertelt een VVV-juffrouw terwijl ze me met ontwapenende bruine ogen aankijkt. Er komt wel een bus in de buurt. Lijn 164 richting Heiloo. Uitstappen op de Heereweg. Dan een stukje terug en rechtsaf de Zeeweg op. ‘Zo’n 10 minuten lopen.’

De taxi dan maar. Pech. De Buick die een vorige keer trouw op me stond te wachten is in geen velden of wegen te bekennen. Ik kijk hulpeloos om me heen en zie opeens lijn 164 voor me klaar staan. Na een rit van luttele minuten kuier ik over het wandelpad naast de provinciale weg richting camping, de sleurvalies hobbelt gedwee mee. Ettelijke tractoren met opleggers scheuren mij voorbij. Die komen natuurlijk caravans opladen, schat ik in.

Plots klinkt een harde knal. Een schot, lijkt het wel. Honden beginnen zenuwachtig in koor te blaffen. Aan de overkant, tussen de bosjes door, zie ik een rookpluim. Iemand rent hard weg. Jagers? Een overval? Een moord? Never a dull moment in Bakkum! Ik ga kijken. Op het terrein, wat een sportveld blijkt te zijn, staan vier politieauto’s op een rij. Er is dus echt iets aan de hand, concludeer ik.

Op veilige afstand sla ik de crime scene gade. Een tiental agenten is in de weer met vervaarlijk rondspringende honden. Aangelijnd, dat wel. Mijn oog valt op het opschrift ‘Hondengeleider’ op de politiebusjes. Vals alarm. Gerustgesteld? Nou nee. In de gauwigheid zie ik geen man in dik pak waar de beesten hun agressie op kunnen richten. Omdat ik niet vrijwillig als ‘pakwerker’ wil fungeren maak ik mij schielijk uit de voeten.

Aangekomen op ‘Bakkum’ valt mijn oog meteen op het verbodsbord voor honden en realiseer ik me hoe blij ik met die regel ben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: